Περπατώ, βαδίζω, προχωρώ, όλα τα ρήματα δεν φτάνουν για να γεμίσουν ένα βήμα.
Περπατώ μ' ένα βήμα αργό μέσα σε δρόμους άχαρους, στενούς, σκοτεινούς
σ' ένα τοπίο ρευστό που δεν μου δίνει χαρά.
Κουράστηκα...
Νιώθω τόσο εξαντλημένος λες κι όλη η ζωντάνια, όλη η ενεργητικότητα έχουν στραγγίξει από μέσα μου.
Η ψυχή μου, το μυαλό μου, το κορμί μου πονάνε.
Είναι μέρες τώρα που από το πρωί ως το βράδυ νιώθω πως έχω να ζήσω μια ζωή που μετρά σαν αιώνας.
Κουράστηκα...
Όλα γύρω μου ισοπεδωτικά, κι απρόσωπα.
Όλα γύρω μου μια μοναξιά που μεγαλώνει και τη δική μου μέσα μου.
Τελικά η μοναξιά δεν μετριέται με την παρέα. Μπορεί να έχεις δέκα ανθρώπους γύρω σου και να' σαι φορτωμένος με δέκα μοναξιές.
Κουράστηκα...
Δυο χείλη απέναντι μου ανοιγοκλείνουν κάτι λένε, προσπαθώ ν' ακούσω, να καταλάβω και να βοηθήσω.
Δυο μάτια απέναντι μου δακρύζουν, δυο μάτια πελώρια, δυο φορές μάτια, τόσο μεγάλα σαν θάλασσα που πέφτω μέσα τους και προσπαθώ να κολυμπήσω.
Κουράστηκα...
Κουράστηκα να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.
Κουράστηκα να προσπαθώ να σηκώσω πληγωμένες καρδιές, να τις κάνω να ξεδιπλωθούν και ν' ανεμίσουν σαν σημαίες.
Κουράστηκα να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στο πρόσωπο μου.
Κουράστηκα να δηλώνω παρών μια ζωή όταν με φωνάζουν και στο τέλος ν' ακούω πάντα πως είμαι καλό παιδί και ότι μου αξίζουν τα καλύτερα.
Κουράστηκα, μα το Θεό πολύ.
Τόση κούραση όμως γιατί;
Ίσως γιατί δεν έμαθα στην ψυχή να στήνει αναχώματα, γιατί δεν τόλμησα να φορέσω στολή παραλλαγής και να πολεμήσω. Γιατί άφησα πολλές φορές σκόπιμα τον καθένα να μου πουλήσει το παραμύθι του και να στήσει παραγάδι στην ψυχή μου.
Μα περισσότερο κουράστηκα μ' εμένα γιατί μπέρδεψα την αγάπη με την ανοχή και έχασα τόσα πολλά στην ζωή μου.
Κουράστηκα, κουράστηκα, κουράστηκα.
Κουράστηκα, με δυο λόγια να λείπω από την ζωή μου.
Κι ούτε κατάλαβα καλά καλά, ποιός, πότε και γιατί, με πέταξε απ' έξω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου