eurovision memories

Διανύουμε εβδομάδα Eurovision και σκέφτηκα να κάνω μια μικρή αναφορά σε μερικές από τις πιο αγαπημένες μου συμμετοχές.

http://

1987 και η Αλέξια είχε εκπροσωπήσει την Κύπρο με το τραγούδι Άσπρο Μαύρο. Ένα τραγούδι το οποίο ως παιδί μου άρεσε πολύ και θυμάμαι να το έχω ακούσει αμέτρητες φορές τότε από εκείνη την κασέτα.

http://

1994 και η Frances Ruffelle είχε εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι We will be free. To τραγούδι αυτό τη χρονιά εκείνη είχε ακουστεί αρκετά στο ραδιόφωνο καθώς και στα εφηβικά πάρτυ. Υπό τους ήχους αυτού του τραγουδιού θυμάμαι πως σε κάποιο από εκείνα τα πάρτυ είχα πάρει το φιλί που αποζητούσα καιρό κι ας ήταν με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο.

http://

1996 και η Gina G εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι Οoh aah... just a little bit. Το καλοκαίρι εκείνο το τραγούδι αυτό το είχα χορέψει αρκετές φορές στα club και συγκεκριμένα κάποιο βράδυ θυμάμαι πως στο ρυθμό αυτού του τραγουδιού μου έκανε στριπτίζ ένας πολύ γνωστός blogger.

2004 και η Lisa Andreas είχε εκπροσωπήσει την Κύπρο με το τραγούδι Stroger every minute. Την χρονιά εκείνη κάνω την θητεία μου στο ναυτικό και συγκεκριμένα στα Χανιά. Έχοντας τα κλειδιά του καρέ των αξιωματικών το ανοίγω και μπαίνει ένα ολόκληρο στρατόπεδο για να παρακολουθήσει τον διαγωνισμό. Την βραδυά εκείνη θα την θυμάμαι πάντα γιατί δεν έχω γελάσει περισσότερο παρακολουθώντας Eurovision.

Θα την θυμάμαι όμως εκείνη τη βραδυά και για το συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο λίγους μήνες αργότερα θα σημάδευε έναν χωρισμό...

ενός λεπτού φιλί

Έλα μαζί μου απόψε,

έχω καιρό που στο ζητάω,

το βλέπεις, το νοιώθεις,

να τρέξουμε, να χορέψουμε,

να καούμε έστω και νοερά αλλά,

με όλη τη δύναμη της ψυχής μας.

Το ξέρεις πως δε χωράω σε μια ζωή χωρίς εσένα.

Το ξέρω πως σε κούρασα, σε πίκρανα,

σου 'δωσα ελπίδες, στις πήρα πίσω

και πάλι απ' την αρχή...

Έλα ας κρατήσουμε ενός λεπτού φιλί.

Ενός λεπτού φιλί που ο καθένας θα χωρέσει

ότι πιο δυνατό έζησε κοντά στον άλλον.

Και μετά αυτό το πληγωμένο πουλί

η αγάπη μας, αγάπη μου,

ας βρούμε τρόπους να βρει φτερά να ξαναπετάξει.

Απόψε και κάθε απόψε, κράτα με.

οι φόβοι του μεσημεριού

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί, μα πράγματα στη ζωή μας που πάντα μας ακολουθούν, όσο παλιά και να 'ναι επιστρέφουν σαν φλασάκια και μας χτυπούν τρυφερά στον ώμο. Δεν είναι έρωτες, φίλοι, άνθρωποι που κάτι τους δώσαμε, κάτι μας έδωσαν σε κάποια χρονική περίοδο της ζωή μας. Είναι κυρίως πράγματα που ακούσαμε, που είδαμε ή χαϊδέψαμε με το βλέμμα μας, που μας άνοιξαν δρόμους για σκέψεις ωριμότερες, που μας έκαναν πιο στοχαστικούς, λυτρωτικά μοναχικούς, όταν το είχαμε ανάγκη, που μας προκάλεσαν αβίαστα το γέλιο ή το δάκρυ.

Για πολλά πράγματα πάντα υπάρχει ένα τέλος. Γι' αυτά όμως που επιστρέφουν πολλές φορές και μας χτυπούν στον ώμο, το τέλος δεν έρχεται ποτέ γιατί όλα αυτά είμαστε εμείς, είμαστε ο ευατός μας ...