10 χρόνια μετά...

Πόσο οι δρόμοι των ανθρώπων μοιάζουν με τα τρένα που συναντιούνται και προσπερνιούνται και δεν προφταίνουν να συμβιώνουν τη σχέση τους.
Ένα τρένο που να ΄ναι ταυτόχρονα και μηχανή και βαγόνι και άλλο τρένο μαζί, στην άλλη γραμμή, το ίδιο, όμως, δε θα μπορούσε να υπάρξει;


Έχουν περάσει δύο χρόνια από την τελευταία μου επίσκεψη στην Κρήτη. Αυτός ο τόπος σημαίνει πολλά για εμένα, έχει σημαδέψει με πολλούς τρόπους την ζωή μου. Κάθε φορά που τον επισκέπτομαι νιώθω σαν τον ναυαγό σε μια απέραντη νοσταλγία.


Αυτή τη φορά η απρόσμενη συνάντηση με τον φοιτητικό μου έρωτα στο κέντρο του Ηρακλείου μετά από δέκα χρόνια περίπου μου ξύπνησε γλυκές αναμνήσεις.


Πόσο είχε ωριμάσει. Αλλά παρέμεινε με το ίδιο θλιμμένο βλέμμα της χαράς, με το ίδιο ωραίο πρόσωπο της λύπης, με το ίδιο σώμα που μαγνήτιζε και τη φωνή που ληθαργούσε.
Το παιδί αυτό του μεσημεριού, της νύχτας, της αυγής, αυτό το παιδί του πέρα κι αλλού ήταν τότε για εμένα η γη και ο ουρανός μου.


Δεν είπαμε πολλά.
Βιαζότανε γιατί ήτανε καλεσμένος σε δείπνο μου είπε.
Χαιρετηθήκαμε κάπως αμήχανα και έπειτα τον είδα να χάνεται μέσα στο πλήθος της Δαιδάλου κρατώντας στο χέρι του ένα μικρό μπουκέτο από κίτρινες μαργαρίτες.


Η ζωή όμως δεν μοιάζει καθόλου με τα μυθιστορήματα.
Η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το χειρότερο της περισσότερες φορές και κάθε μέρα σε καλεί να αποδείξεις σε σένα τον ίδιο πρώτα τον σκοπό της ζωής σου.


Το πέρασμα του αυτό το βιαστικό από την ζωή μου απελευθέρωσε μέσα πηγές ενέργειας. Επιστρέφοντας από το νησί ξανακύλησα στο γνωστό μου ρυάκι : δουλειά, δουλειά, δουλειά...


Αν συναντήσετε εκείνο το μελαγχολικό αγόρι να μαδάει μια μαργαρίτα κατώ από ένα δέντρο πείτε παρακαλώ πως το τελευταίο φύλλο το έχω κρυμμένο.... στην καρδιά μου.

ΒΡΟΧΙΝΕΣ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ

Φθινοπωριάτικο πρωινό.
Συννεφιασμένη μέρα, συννεφιασμένος κι εγώ.
Ύπουλα σύννεφα στο βάθος του ορίζοντα πυκνώνουν και χαμηλώνουν απειλητικά.
Έχει αρχίσει μια σιγανή, πεισματάρικη, μελαγχολική βροχή.

Περπατούσα γρήρορα. Σχεδόν έτρεχα. Δεν ήθελα να σκέφτομαι. Μόλις ερχόταν στο μυαλό μου κάποια σκέψη, τη δάγκωνα. Δεν ήταν όμως τόσο εύκολο.

Η βροχή δυνάμωσε, έγινε σχεδόν καταιγίδα.
Κι όλα θολά, μούσκεμα, λασπωμένα...

Πώς τα κατάφερα έτσι;

Γιατί πάντα να ελκύω προβληματικούς ανθρώπους;

Από πότε η ευγένεια, το χαμόγελο και η κοινωνικότητα έγιναν παρεξηγήσιμα;
Άσε δε το άλλο, που πρέπει να προσέχεις τι λες γιατί αν κάνεις μια φιλοφρόνηση στον άλλο, πάει το έδεσε κόμπο πως κάνατε σχέση και μετά θα σου ζητάει ''γάμο και πανηγύρια''
Τα μααα για έναν καφέ δέχτηκα εγώ ρε φίλε να πάμε να γνωριστούμε καλύτερα, δεν πιάνουν εδώ.
Άμα ο άλλος είναι ψυχασθενής και θεωρεί πως :
καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στο διάολο μέχρι εδώ μεγάλα παιδιά είμαστε και δεν σου φαίνονται περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (εεεε ;;;;) = αγάπη (καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέξη) = υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που αρχίζεις να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο).
Τότε είναι που αρχίζεις να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Μου αρέσει η βροχή...
Δεν τη φοβήθηκα ποτέ μου.
Φοβήθηκα πολλές φορές, όμως, αυτούς που μου φώναζαν να γυρίσω πίσω, για να μου δώσουν μια ομπρέλα.