Πάλι τα θαλάσσωσα. Βιαστικός κι αφηρημένος όπως πάντα, ξέχασα,
ποιος ξέρει σε τι στέκια, προσφιλή μου πράγματα.
Μια ομπρέλα, ένα κινητό, ένα χάδι κι ένα φιλί.
Η ομπρέλα μου είχε χρώμα σταχτί. Λες κι ήταν πάνω της ένα σύννεφο.
(Την άνοιγα, συνήθως, μόλις τελείωνε η βροχή, αλλά αυτό αποτελεί
ευαίσθητο, προσωπικό μου δεδομένο).
Το κινητό μου έδειχνε μήνυμα, αλλά δεν είχα βρεί καιρό να το διαβάσω.
(Έτσι κι αλλιώς, δεν περιμένω την λύτρωση μέσω μηνύματος).
Το χάδι μου ήταν μελί. Σκούρο μελί, σαν την καρδιά της μέλισσας.
Το φύλαγα για εκείνο το αδέσποτο σκυλάκι που παραστέκει κάθε μέρα
στην πόρτα μου και με καλωσορίζει.
(Κι ο γείτονας παραστέκει με τη φόλα στην τσέπη του αλλά εγώ και
τ΄αδέσποτο μου περίπου αναγνωρίζουμε τις φόλες. Περίπου. Το τονίζω).
Α! Το φιλί! Το φιλί, ήταν ένα ενθύμιο.
Το είχα στείλει μια φορά -αφηρημένος πάντα και βιαστικός- σε λάθος
διεύθυνση.
Περιπλανήθηκε λιγάκι, αλλά γύρισε εγκαίρως πίσω.
(Το εγκαίρως δεν έχει καμιά σημασία στην περίπτωση μου).
Ένα ξεθωριασμένο, φιλί!
Μάλλον θα πρέπει στο εξής να γίνω πιο προσεχτικός.
Μάλλον θα πρέπει να μαζέψω ότι δεν ξέχασα εδω κι εκεί και να
κατασκευάσω μια σχεδία, που θα με οδηγήσει στη ακτή.
(Εγκαίρως. Θα ήταν το σωστό, να πει κανείς. Αλλά γιατί, αισθάνομαι
τόσο ανυπεράσπιστος μπροστά σ΄αυτή τη λέξη!)
