Υπάρχουνε χρονιές που περνάνε εξαιρετικά αργά, χωρίς μεγάλες στιγμές να τις σημαδεύουν.
Μια τέτοια χρονιά ήτανε και αυτή που κοντεύει να φύγει για εμένα.

Το 2009 θα το θυμάμαι σαν μια απέραντη έρημο, μια χρονιά γεμάτη βαθιά άμμο, μέσα στην οποία ένιωθα πως κάτι χάνω στο κάθε μου βήμα.

Οδοιπόρος σε ένα τοπίο χωρίς χαραγμένους δρόμους.
Κουρασμένος και με το κεφάλι σκυφτό να περιφέρομαι μ' ένα σακίδιο στην πλάτη γεμάτο όνειρα και προσδοκίες.

Αυτός ο χρόνος σερνόταν σαν δύσκολα βαριά βήματα. Αγωνιζόμουν να προχωρήσω, να ξεμπερδέψω τη μια μέρα μετά την άλλη. Την ίδια μέρα, μετά την άλλη. Ξανά και ξανά.
Ζούσα τη μέρα της μαρμότας.

Οι μεγάλες αλλαγές που περίμενα να συμβούν στην ζωή μου, δεν ήρθανε.
Μόνο κάτι στιγμές που ήρθαν τελικά, για μένα ήτανε σκηνικά δυο διαστάσεων, ασήμαντα και ανούσια μαιμουδίσματα.

Το μόνο που πέρνω από αυτή την χρονιά που φεύγει είναι εκείνο το μικρό πληγωμένο γαλάζιο νυχτολούλουδο από τον ουρανό που συνάντησα σε μια γωνιά της ερήμου.

Πόση βροχή μπορεί να σηκώσει ένα μικρό νυχτολούλουδο;
Πόσους ανέμους να λυμαίνονται την ψυχή του;
Πόσο να φοβάται όταν σβήνει ο ήλιος;

Το έχω βάλει στο μέσα τσεπάκι της ψυχής μου...

Το ξέρω πως θα με πληγώσει, αλλά δε βαριέσαι!
Συνήθησε η ψυχή μου να κουβαλά πληγωμένους!