Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη, να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Κι αυτός ο κάποιος, να μην μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο
μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. Να του στείλεις
ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ' ακολουθήσεις.


Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος, που έχει κουλουριαστεί μες
στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό,
έστω στην άκρη των μαλλιών...
Τόσo πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Tόσο δύσκολα;