Προσμονή...

Ημέρα Κυριακή, προς το σούρουπο.
Ένα σούρουπο γλυκό, σαν ρόφημα ζεστής σοκολάτας.

Προχωρούσα. Έσερνα τις αποσκευές μου, έσερνα τα βήματα μου,
έσερνα τη ζωή μου. Προχωρούσα...

Επέστρεψα από το ταξίδι και στο σπίτι κανείς. Ησυχία.
Απόλυτη ησυχία.

''Σαν άδειο σπίτι να με ανοίξεις
και τη σιωπή μου μη φοβηθείς
το όνομα σου να ψιθυρήσεις
και στη δροσιά μου να κοιμηθείς''

Άφησα τις αποσκευές μου στο υπνοδωμάτιο, έβγαλα τα ρούχα μου
και κατευθύνθηκα στο μπάνιο για ένα γρήγορο κρύο ντούς για να
διώξω από πάνω μου τη μυρωδιά του ταξιδιού.

Ένα ταξίδι κουραστικό, βαρετό θα έλεγα. Δεν πέρασα καλά.
Το γιατί;
Η παρέα μου που δεν με γεμίζει πλέον, η έλλειψη διάθεσης από μέρος
μου, ίσως και η απουσία ενός συντρόφου.

Το ταξίδι αυτό αναλώθηκε σε κουραστικούς περιπάτους, σε βαρετές
συζητήσεις στα καφέ-μπαρ και σε ατελείωτο shopping. Δεν έχω
ξοδέψει περισσότερα χρήματα για ρούχα σε ταξίδι ποτέ άλλοτε.

Ίσως γιατί το κενό ντύνεται με ωραία ρούχα, για να καλυφτεί.
Αλλά χάσκει, παραμονεύει πάντα, κάτω από τα ρούχα. Έτσι το
πρόβλημα παραμένει πρόβλημα. Κι η ψυχή, που λένε είναι ο κενός
χώρος μες το κενό. Έκει έχει την έδρα της. Κι αναθυμιάζει όταν
κάτι δεν τη γεμίζει. Ηρεμεί αντίθετα όταν κάτι την πληρώνει.

Το ταξίδι τελείωσε και το μόνο που θα το θυμίζει
(εκτός από τα ρούχα στη ντουλάπα)
είναι το χαμόγελο του, το φλερτ του και γενικά η
όμορφη παρουσία από εκείνο το ξανθό αγόρι που ήταν σαν
μια θεότητα από κάποια χώρα του βορρά.

Δεν μετανιώνω που δεν έκανα κάτι μαζί του.
Η μοναξιά μου όμως τη νύχτα εκείνη ήταν δυο νούμερα μεγαλύτερη
από την αντοχή μου...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα και έξω άρχισε να βρέχει.
Μια σιγανή ψιχάλα πέφτει και στη ψυχή μου.
Νομίζω πως τώρα είναι η ευκαιρία μου να φυτέψω βολβούς στη
μοναξιά μου και να ονειρεύομαι μια άνοιξη μόνο δική μου.

Μπορεί να μην έρθει ποτέ.
Δεν με νοιάζει.
Φτάνει πως έχω την διάθεση πλέον να την περιμένω...