Στη θάλασσα...

Δύσκολη μέρα και η σημερινή. Πολλές οι σκοτούρες. Κι όπως συνηθίζεται έρχονται όλες μαζί.
Νιώθω σαν τον ταχυδακτυλουργό που πετά τις μπάλες στον αέρα και προσπαθεί να μην του πέσουν, την ίδια στιγμή το πλήθος μου πετά κι άλλες μπάλες αλλά λόγω χαρακτήρα δεν επιτρέπω να μου πέσει καμία. Θέλω να τα κάνω όλα τέλεια ή σχεδόν τέλεια.

Είχα τρία ραντεβού με πελάτες στην εταιρεία σήμερα, και τα τρία στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία.
Το ένα εκ των τριών ραντεβού μου ήταν με ένα νέο ζευγάρι στην ηλικία μου περίπου. Η επικοινωνία μας ήταν από την αρχή εμφανής, υπήρχε απόλυτη ταύτιση ιδεών και αισθητικής.
Η αλήθεια είναι πως την συγκεκριμένη μελέτη την δούλεψα πολύ, κουράστηκα γι' αυτήν και γι' αυτό ήθελα να την κερδίσω οπωσδήποτε.
Ο ενθουσιασμός και το πάθος μου κατά την παρουσίαση ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Με το τέλος της, οι πελάτες ενθουσιασμένοι και οι συνάδελφοι με το στόμα ανοιχτό.
Ένιωσα ικανοποιημένος, χαρούμενος θα έλεγα.
Είναι όμορφο να σου εμπιστεύονται το όνειρο τους.

Με όλα αυτά η ώρα πέρασε πιο γρήγορα στο γραφείο σήμερα. Ώρα να την κάνω σκέφτηκα, έτσι φόρεσα το παλτό μου, πήρα την τσάντα μου και ξεκίνησα για το αυτοκίνητο.

Ο καιρός έξω ήταν μουντός με τον ουρανό γεμάτο βαριά σύννεφα.
Φτάνοντας στο αυτοκίνητο σκέφτηκα να τηλεφωνήσω σε έναν φίλο μου να βρεθούμε για φαγητό, άλλωστε είχα λόγους να θέλω να το γιορτάσω. Έδιωξα όμως γρήγορα αυτή τη σκέψη γιατί θα έπρεπε να πάω να τον πάρω από την δουλειά του πράγμα που σημαίνει πως θα έπρεπε να οδηγήσω τουλάχιστον μισή ώρα ως εκεί. Από την άλλη δεν την διάθεση ν' ακούσω τα προβλήματα του και να κάνω τον ψυχολόγο άλλη μια φορά, τουλάχιστον όχι σήμερα.
Είναι κουραστικό να θέλουν όλοι να μου πούνε το κάθε πρόβλημα που τους απασχολεί. Τι μαρτύριο κι αυτό.

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές μια ζωή για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω πάντα εγώ...

Δεν ήθελα όμως να πάω και στο σπίτι μου κι έτσι σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Το που θα πήγαινα δεν το ήξερα, αλλά δεν είχε και τόση σημασία.
Έτσι ξεκίνησα.

Η βροχή έπεφτε ψιλή αλλά ο αέρας την έφερνε με ορμή πάνω στο αυτοκίνητο. Φυσούσε ο γνώριμος σ' αυτά τα μέρη βοριάς, η θερμοκρασία ήταν χαμηλή, το φως της μέρας λιγόστευε κι η συννεφιά έκανε ακόμη πιο σκοτεινό το απόγευμα.
Ο άνεμος, ορμητικός, ερχότανε απ' όλες τις μεριές κι έφερνε μαζί του το βογκητό των κυμάτων.
Κάπου εδώ κοντά θα βρίσκεται η θάλασσα σκέφτηκα και βγήκα από τον αυτοκινητόδρομο.
Πολύ σύντομα βρέθηκα μπροστά σε μια σχεδόν ερημική παραλία.
Μια μικρή παραλία με βότσαλα.
Βρήκα ένα απόμερο μέρος και πάρκαρα. Μύριζε αρμύρα καθώς ο αέρας άρπαζε τα σταγονίδια των κυμάτων και τ' ανακάτευε με τη βροχή. Η θάλασσα ήταν άγρια, κυματώδης.

Τράβηξα το κάθισμα του αυτοκινήτου τέρμα πίσω, έβαλα ένα cd να παίζει και έμεινα εκεί να την κοιτώ...

Η θάλασσα μια προοπτική ελευθερίας.

Πόσο καιρό είχα να το κάνω αυτό σκέφτηκα.
Η σκέψη μου γέμισε αναμνήσεις, γύρισε στα φοιτητικά μου χρόνια στο Ηράκλειο τότε που πολλές από τις στιγμές που έζησα εκεί ήταν συνδεδεμένες με τη θάλασσα.

Βραδιές με μπύρες δίπλα στη θάλασσα στον Κούλε το ενετικό φρούριο στο παλιό λιμάνι της πόλης παρέα με τους συμφοιτητές μου.

Ρομαντικές στιγμές πάνω στο τείχος του λιμενοβραχίονα τα ζεστά καλοκαιρινά βράδυα.

Μοναχικοί περίπατοι ως το τέλος του βραχίονα. Τον μακρύ εκείνο βραχίονα που ποτέ κανείς δεν είχε την αντοχή ή την διάθεση να περπατήσει περισσότεο από το ένα πέμπτο του.
Μονάχα εγώ, με αργό βηματισμό, σκεπτόμενος πόσο μακριά θέλω να φτάσω.
Ελεύθερος από τα επίγεια, μακρινός παρατηρητής της ζωής και του ευατού.

Πόσες ώρες πέρασα σ' αυτό το κομμάτι τεχνητής γης αγνατεύοντας το κρητικό πέλαγος παρέα με ένα βιβλίο ή ακούγοντας μουσική μέχρι να σκοτινιάσει και ν' ανάψει το φως εκεί στην άκρη του λιμενοβραχίονα.

Όποιος το έχει ζήσει θα με καταλάβει...

Έτσι και τώρα εδώ κοντά στην υδάτινη μήτρα ακούγοντας μουσική, μετά από ώρα νιώθω τόσο γαλήνιος, τόσο ξεκούραστος, τόσο ελεύθερος...

Μάλλον θα πρέπει να το κάνω πιο συχνά.

Επιστρέφοντας τώρα στο σπίτι και με την αίσθηση μιας γλυκιάς ανακούφισης συνεχίζω ακόμη να σιγοτραγουδώ ένα από τα τραγούδια που άκουγα νωρίτερα

Πάλι βρέχει κι βροχή ψιθυρίζει στην καρδιά σου
τη μικρή χαρά σου, την τρανή σιωπή
να μπορούσα μια στιγμή όλα να τ' αλλάξω...