Πόσο οι δρόμοι των ανθρώπων μοιάζουν με τα τρένα που συναντιούνται και προσπερνιούνται και δεν προφταίνουν να συμβιώνουν τη σχέση τους.
Ένα τρένο που να ΄ναι ταυτόχρονα και μηχανή και βαγόνι και άλλο τρένο μαζί, στην άλλη γραμμή, το ίδιο, όμως, δε θα μπορούσε να υπάρξει;
Έχουν περάσει δύο χρόνια από την τελευταία μου επίσκεψη στην Κρήτη. Αυτός ο τόπος σημαίνει πολλά για εμένα, έχει σημαδέψει με πολλούς τρόπους την ζωή μου. Κάθε φορά που τον επισκέπτομαι νιώθω σαν τον ναυαγό σε μια απέραντη νοσταλγία.
Αυτή τη φορά η απρόσμενη συνάντηση με τον φοιτητικό μου έρωτα στο κέντρο του Ηρακλείου μετά από δέκα χρόνια περίπου μου ξύπνησε γλυκές αναμνήσεις.
Πόσο είχε ωριμάσει. Αλλά παρέμεινε με το ίδιο θλιμμένο βλέμμα της χαράς, με το ίδιο ωραίο πρόσωπο της λύπης, με το ίδιο σώμα που μαγνήτιζε και τη φωνή που ληθαργούσε.
Το παιδί αυτό του μεσημεριού, της νύχτας, της αυγής, αυτό το παιδί του πέρα κι αλλού ήταν τότε για εμένα η γη και ο ουρανός μου.
Δεν είπαμε πολλά.
Βιαζότανε γιατί ήτανε καλεσμένος σε δείπνο μου είπε.
Χαιρετηθήκαμε κάπως αμήχανα και έπειτα τον είδα να χάνεται μέσα στο πλήθος της Δαιδάλου κρατώντας στο χέρι του ένα μικρό μπουκέτο από κίτρινες μαργαρίτες.
Η ζωή όμως δεν μοιάζει καθόλου με τα μυθιστορήματα.
Η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το χειρότερο της περισσότερες φορές και κάθε μέρα σε καλεί να αποδείξεις σε σένα τον ίδιο πρώτα τον σκοπό της ζωής σου.
Το πέρασμα του αυτό το βιαστικό από την ζωή μου απελευθέρωσε μέσα πηγές ενέργειας. Επιστρέφοντας από το νησί ξανακύλησα στο γνωστό μου ρυάκι : δουλειά, δουλειά, δουλειά...
Αν συναντήσετε εκείνο το μελαγχολικό αγόρι να μαδάει μια μαργαρίτα κατώ από ένα δέντρο πείτε παρακαλώ πως το τελευταίο φύλλο το έχω κρυμμένο.... στην καρδιά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου