οι φόβοι του μεσημεριού

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί, μα πράγματα στη ζωή μας που πάντα μας ακολουθούν, όσο παλιά και να 'ναι επιστρέφουν σαν φλασάκια και μας χτυπούν τρυφερά στον ώμο. Δεν είναι έρωτες, φίλοι, άνθρωποι που κάτι τους δώσαμε, κάτι μας έδωσαν σε κάποια χρονική περίοδο της ζωή μας. Είναι κυρίως πράγματα που ακούσαμε, που είδαμε ή χαϊδέψαμε με το βλέμμα μας, που μας άνοιξαν δρόμους για σκέψεις ωριμότερες, που μας έκαναν πιο στοχαστικούς, λυτρωτικά μοναχικούς, όταν το είχαμε ανάγκη, που μας προκάλεσαν αβίαστα το γέλιο ή το δάκρυ.

Για πολλά πράγματα πάντα υπάρχει ένα τέλος. Γι' αυτά όμως που επιστρέφουν πολλές φορές και μας χτυπούν στον ώμο, το τέλος δεν έρχεται ποτέ γιατί όλα αυτά είμαστε εμείς, είμαστε ο ευατός μας ...