Τα πρώτα μου όνειρα είχαν το χρώμα της θάλασσας, ήταν όνειρα πελαγίσια, καραβίσια, γεμάτα βότσαλα. Μεγάλωσα κοντά στη θάλασσα και έμαθα τα όνειρα μου να τα κάνω δίπλα στο κύμα, κάτω από τις φτερούγες των γλάρων. Τα παιδικά μου όνειρα ήτανε χάρτινα σαν τα καραβάκια που ζήταγα πάντα μου φτιάχνουν. Τα καραβάκια εκείνα που τα ζωγράφιζα με έντονα χρώματα, τα φόρτωνα με τ' όνειρο και τα άφηνα πάνω στο κύμα να ταξιδεύουν. Κάποια από αυτά κατορθώνανε και χάνονταν στ' ανοιχτά, άλλα τα γύριζε ο βοριάς πίσω και κάποια τα έπνιγε το κύμα.
Όνειρα γλυκά, σαν παγωτό που λιώνει στο χωνάκι, όνειρα γεμάτα με μουσική σαν το ραδιοκασετοφωνάκι μου, όνειρα που έπιανες στα μεσαία ή στα βραχέα κύματα, όνειρα FM, όνειρα μεγάλα σαν αλάνα για να τρέχω με το ποδήλατο, όνειρα που γίναν μπροστά στο μαύρο πίνακα κι όνειρα σκαρφαλωμένα πάνω στο δέντρο συντροφιά με ένα βιβλίο.
Μπαίνοντας στην εφηβεία συνέχισα να ονειρεύομαι, άλλαζε μονάχα το χρώμα και το σχήμα των ονείρων μου ανάλογα με την διάθεση μου.
Όνειρα μαθητικά, όνειρα πορνό, αυνανιστικά που τα λένε ονειρώξεις, όνειρα καρδιοχτύπια για τον πρώτο έρωτα, όνειρα γεμάτα μπογιές πάνω σε καβαλέτα, όνειρα ποπ κορν μέσα σε σινεμά, όνειρα εύθικτα που το παραμικρό μπορούσε να τα διαλύσει, όνειρα μεθυσμένα μέσα σε club κι όνειρα μεταναστευτικά.
Μεγαλώνοντας περισσότερο, ενήλικας πια, εξακολούθησα να κάνω όνειρα, τα πιο φωτεινά μου και τα πιο χαρούμενα.
Όνειρα φοιτητικά, αμφιθεατρικά, όνειρα ριζίτικα που σ' οδηγούν σε τόπους μακρινούς, όνειρα πυροτεχνήματα, όνειρα γιγαντοαφίσες, όνειρα ρομάντζα σε συνέχειες, όνειρα ερωτικά κάτω από δίδυμα φεγγάρια, όνειρα δροσιστικά με τη σκιά που χαρίζουν, όνειρα στις σκοπιές ντυμένα με τη στολή του ναύτη κι όνειρα γνήσια, αυθεντικά σαν αυτά που τα πωλούν τις Κυριακές στο Μοναστηράκι.
Τώρα πια τα όνειρα μου είναι ασπρόμαυρα σε μικρά επεισόδια και καθορισμένα απόλυτα από τις εκάστοτε ανάγκες μου.
Όνειρα αρχιτεκτονικά, όνειρα μπαρόκ, όνειρα με σχήματα γεωμετρικά, όνειρα τεχνητών παραδείσων, όνειρα τετράτροχα, όνειρα κοινόχρηστα που τα πληρώνεις κάθε μήνα, όνειρα λογαριασμοί, αριθμημένα, όνειρα visa, πλαστικά κι όνειρα καταναλωτικά που το πρωί πετάς, στον κάδο τα απορρίματα τους.
Όνειρα που σου πριονίζουν τον εγκέφαλο, όνειρα εποχικά, βροχερά, όνειρα άοσμα και παρακατιανά κι άλλα όνειρα της πλήξης. Όνειρα ανώνυμα, όνειρα επιβητορικά κι άλλα που κρατούν μια βραδιά ''σβήνουνε πριν ξημερώσει'' κι άλλα που ζητάνε το φως του ήλιου για να υπάρξουν, όνειρα τσέπης.
Όνειρα που καίγονται σαν τα ξερά κλαδιά κι άλλα που δεν ανάβουν με τίποτα.Όνειρα του νόστου, όνειρα παρήγορα, όνειρα ελπιδοφόρα, αγάπανθα, όνειρα αγάπης και μοναξιάς, όνειρα...
Τα όνειρα είναι μια ουσία ζωής, η πρώτη που σε κρατά σε εγρήγορση στην τόσο πεζή και γεμάτη έγνοιες καθημερινότητα σου. Τα όνειρα ίσως να φαντάζουν σαν τη μόνη διέξοδο απ' το αδιέξοδο της ζωής. Αρκεί βέβαια να έχεις σημαδεύσει καλά την έξοδο από αυτά, αλλιώς χάνεσαι μέσα σ' έναν ονειρικό κόσμο, γιατί και τα όνειρα προδίδουν και παραπλανούν.
Όμως, δεν γίνεται να ζούμε δίχως όνειρα. Δεν έχει ουσία, νόημα.Τι θα ήταν η ζωή μας δίχως όνειρα;
Ένα ταξίδι με καραβάκι μέσα στο πέλαγος, δίχως τ' όνειρο πως κάποιο λιμάνι είναι κοντά μας και στην προβλήτα μας περιμένει ένα πρόσωπο αγαπημένο.
Κι αν τ' όνειρο μας αποδειχθεί μικρό και δεν καταφέρει να μας φτάσει σε κάποιο λιμάνι;
Ίσως και τα όνειρα να θέλουν χώρο και χρόνο για ν' αναπτυχθούν. Έχουν ανάγκη αέρα.
Μα κι αν αργήσουν πολύ να μεγαλώσουν, κι αν χάσουμε πολλά πρωινά κι ανατολές στη ζωή μας περιμένοντας τα;
Πάντα θα υπάρχουν τ' απογεύματα, πάντα θα υπάρχουν τα δειλινά όπου ο ήλιος σκορπίζεται και χαρίζεται στα κύματα. Εμείς εκει μεσοπέλαγα, καθισμένοι στη κουβέρτα με τον πολικό αστέρα πάνω μας θα περιμένουμε να δούμε φωταφωγημένο το δικό μας λιμάνι, να μας καλωσορίζει.
Δεν έχω όνειρα σημαίνει πως δεν ζω, έχω όνειρα σημαίνει πως υπάρχω. Κι αν η ζωή μας γεμίζει πληγές, ένα όνειρο είναι πάντα το καλύτερο φάρμακο. Ομοιοπαθητικό.
Ας ονειρευόμαστε!
Τα όνειρα μας είμαστε εμείς, εσύ κι εγώ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου