ΒΡΟΧΙΝΕΣ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ

Φθινοπωριάτικο πρωινό.
Συννεφιασμένη μέρα, συννεφιασμένος κι εγώ.
Ύπουλα σύννεφα στο βάθος του ορίζοντα πυκνώνουν και χαμηλώνουν απειλητικά.
Έχει αρχίσει μια σιγανή, πεισματάρικη, μελαγχολική βροχή.

Περπατούσα γρήρορα. Σχεδόν έτρεχα. Δεν ήθελα να σκέφτομαι. Μόλις ερχόταν στο μυαλό μου κάποια σκέψη, τη δάγκωνα. Δεν ήταν όμως τόσο εύκολο.

Η βροχή δυνάμωσε, έγινε σχεδόν καταιγίδα.
Κι όλα θολά, μούσκεμα, λασπωμένα...

Πώς τα κατάφερα έτσι;

Γιατί πάντα να ελκύω προβληματικούς ανθρώπους;

Από πότε η ευγένεια, το χαμόγελο και η κοινωνικότητα έγιναν παρεξηγήσιμα;
Άσε δε το άλλο, που πρέπει να προσέχεις τι λες γιατί αν κάνεις μια φιλοφρόνηση στον άλλο, πάει το έδεσε κόμπο πως κάνατε σχέση και μετά θα σου ζητάει ''γάμο και πανηγύρια''
Τα μααα για έναν καφέ δέχτηκα εγώ ρε φίλε να πάμε να γνωριστούμε καλύτερα, δεν πιάνουν εδώ.
Άμα ο άλλος είναι ψυχασθενής και θεωρεί πως :
καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στο διάολο μέχρι εδώ μεγάλα παιδιά είμαστε και δεν σου φαίνονται περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (εεεε ;;;;) = αγάπη (καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέξη) = υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που αρχίζεις να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο).
Τότε είναι που αρχίζεις να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Μου αρέσει η βροχή...
Δεν τη φοβήθηκα ποτέ μου.
Φοβήθηκα πολλές φορές, όμως, αυτούς που μου φώναζαν να γυρίσω πίσω, για να μου δώσουν μια ομπρέλα.