Επιστροφή

Μέσα στο πλοίο της επιστροφής, πετούσα για λίγο ακόμη την ψυχή μου ψηλά σαν το χαρταετό κι έκανα κόντρες με τους γλάρους.

Μόλις, όμως έφτασα στο λιμάνι, ένιωσα σαν κάτι να με πνίγει, σαν κάτι να με βαραίνει λες και μετέφερα βαριές αποσκευές, γεμάτες με βότσαλα...

Στο καλοκαίρι αυτό που ετοιμάζεται να φύγει, ταξίδεψα, διασκέδασα, έκανα γνωριμίες, σχέσεις ερωτικές. Όμως, ότι έζησα αυτό το καλοκαίρι νιώθω πως έγινε βιαστικά, κάπως τηλεγραφικά. Εντελώς περιληπτικά.

Έμοιαζε περισσότερο κάτι σαν ... μικρές σημειώσεις ζωής.

Κι από αύριο, και κάθε αύριο, όταν το ρολόι θα δείχνει 6:30 π.μ. θα φέρνει για μένα ένα ακόμη πρωινό σαν όλα τ' άλλα που ζει κανείς σε μια απρόσωπη πόλη, ρουτινιάρικο, εκνευριστικό κι αδιάφορο...