Είναι γύρω στις εννέα το βράδυ, έχω γυρίσει στο σπίτι μου και έχω καθήσει στο γραφείο μου, μπροστά στον υπολογιστή για να συνεχίσω τη δουλειά μου. Δουλεύω συνήθως καθημερινά μέχρι και δέκα ώρες, αλλά σήμερα έχω ξεπεράσει τις δεκατρείς ώρες, σχεδόν αδιάκοπα.
Νιώθω εξαντλημένος.
Έβαλα ένα CD με ορχηστρική μουσική να παίζει, για να με χαλαρώσει.
Δυστυχώς όμως η μουσική είχε τα αντίθετα αποτελέσματα, κατάφερε να γίνει εκνευριστική και την έκλεισα. Η μουσική σε βοήθα μόνο όταν είσαι πλήρως δοσμένος στην δουλειά σου, όταν δεν την ακούς, όταν περιμένεις να σου έρθει η έμπνευση κάθε ήχος μπορεί να σου την σπάσει...
Η σιωπή που επικρατεί τώρα όμως δεν είναι καθόλου δημιουργική. Δεν είναι όπως η σιωπή της αυτοκατάδυσης. Αυτή είναι η σιωπή του εκνευρισμού, μια σιωπή διαλυτική, σαν να ψάχνεις με τις κεραίες σου ένα σταθμό και δεν καταφέρνεις να τον βρεις στην μικρή οθόνη του μυαλόυ σου.
Νιώθω τόσο άδειος και στείρος από κάθε έμπνευση.
Η παραγγελία του πελάτη δεν με γεμίζει, νιώθω ασφυκτικά γύρω μου τον κλοιό της βιοτεχνικής μονάδας που πρέπει να μελετήσω.
Το κεφάλι δεν συνεργάζεται πλέον με το χέρι.
Δεν θέλω να είμαι πάντα κουρασμένος, να μην προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ. Όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο τρομακτικό.
Τα μάτια μου κλείνουν από την κούραση, η ώρα περνά κι εγώ να βουλιάζω σταδιακά σε λήθαργο.
Πάω για ύπνο, εξαντλήθηκα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου